The responsibilities that accompany graphic design are my subject of choice from which I have based this essay. This title covers a wide range of issues that I feel are pertinent to not only the subject of graphic design but also to the moral and social understanding that I feel is needed to accompany a role within this field. In specific I will be looking at the ethical situations that graphic designers put themselves in when they are constructing visual aids for public display purposes through corporate advertising. The issues that I intend to analyze, interpret and evaluate are mainly issues concerning the younger generations and topics relevant to the visual images that would either concern these generations. These are visual aids that are specifically targeted at the younger generation, or simply advertisements that have been placed within areas which are able to be viewed upon by these younger generations in questions.
To accurately assess the responsibilities that befall graphic designers we must at first look upon the reasons behind their work and why it is initially created. The majority of graphic design work seen within the public eye is generated from the private sector of the country, mostly coming from large corporations based within Kosova and Albania, even though the state of our current economy has a major negative effect on budget put aside for marketing. Another relatively small section of work created by graphic designers is non-profit work, designed for clients such as public bodies; being local and national government agencies and of course charitable organizations, these particular sections will be addressed in a more in depth fashion later on within this case study.
With the majority of the clients behind graphic designers being private companies their main goal at hand will be one of profit. All of the reasons that companies give for advertising from; brand awareness, corporate diversity, logo awareness and just public interest all break down into one inextricable link, profit. With profit in mind private companies sole goal is to achieve an advert that consists of graphic designs that will ultimately increase their revenue and thus increase profit margins, this being their main goal leaves many concerns at hand one of which is; that are companies acting unscrupulously when displaying these adverts purely for the good of their profits or are they simply acting as a normal corporation just trying to promote their company in an ethical and morally acceptable fashion.
This raises the concern for graphic designers moral and ethical responsibilities, being the instrument of these private companies and ultimately the end finisher on any visual aids prepared by these companies’ graphic designers have now become involved in a social debate as to whether their work should be more stringently governed by design associations, such a discussion was held at the REDO Design Conference in September 2011.
As we are focusing on younger generations I feel it’s pertinent to start with advertisements that are solely focused at younger generations. Children are subjected to cleverly placed advertisements from the earliest of ages with primary and nursery schools, place their company logo and products in and amongst the classroom.
Arguments are passed however that state that brand recognition is something that is very important not just to corporations but also to society in itself, many international corporate lobbyists make the valid point that people should be aware of established brands and corporations within a certain field so they can measure levels of credibility within such sectors and make an educated choice as to whether or not to undertake business with a company. And that with younger generations being more aware of brands and their logos being visually displayed within advertisements they have established a good foundation of knowledge for later on within their life and thus with their disposable incomes later on in life.
This is a granted point and has some merit, but this is also insinuating that massive amounts of money need to be spent to advertise in order to get recognition for a company’s profile surely that should come from recommendation and not from a well designed advertising campaign.
Lobbyists who are very much against corporations using graphic design to heavily target younger generations are arguing the point that adverts not only misconstrue products and services they misinform younger generations to a point where detrimental effects are taking place on the younger generation. I feel a very good example of this can be seen with adverts designed to target young woman, when graphic designers are given these briefs they are told to ensure that the models are looking perfect, airbrushed to the maximum, with sexy and svelte bodies adoring the majority of the advertisement. An example of this would be Birra Tirana's advertising campaign with the celebrity, Çiljeta, showing the signer wearing a bikini and posing in a very provoking way. Now when taking into concern that these young children are seeing these images of models with very thin figures and on occasion bordering on un-healthy figures with unnatural busts for their size, due to cosmetic surgery, these young women are given a misguided image to what they are meant to look like. If they see a massive billboard of a very attractive model with a surgical enhanced bust coupled with a very thin figure, young teens will strive to attain that figure and also put pressure on others to also attain this level of socially approved perfection. And why would they not? After all they have seen advertisements on the television, in magazines, on bill boards and of course on the internet. These are all images that have been designed, touched up or even created by graphic designers and as such they have a lot of pressing issues as to the moral standing of their work.
Another good example of advertising that is possibly inappropriate for younger generations is musical artists visual adverts and videos, some artists involved within rhythm and blues music as well as what has been labelled as rap and r'n'b music, have pictures of themselves placed in and amongst naked women brandishing firearms and large amounts of money. An example of this sort of music video would be that of "Tingulli 3nt feat Ermal Fejzullahu - I kom" displaying exactly these sort of images mentioned above, and with almost 5 million views on YouTube which proves the point that anyone on the internet and on the TV can watch these videos with no sort of censorship.
This is clearly making what, is a very unpleasant and socially unacceptable standard of living, seem to be socially and morally just through mass advertisement. Most of these adverts are aimed at the younger generations and appear on these social networking sites such as facebook, that are full of young teens, when they see these pictures and videos portraying a successful artist covered with weaponry and brandishing large amounts of money they follow in these footsteps and often involve themselves within crime as its now cool and socially acceptable, I mean if you see it on T.V what could be wrong with it? This is the attitude that has been seen amongst young teens in today’s society. And with knife and violent crime at an increase amongst young teens within Kosova (especially in and around high schools) it seems to beg the question as to why these advertisements are even allowed to be portrayed. With these facts in mind graphic designers still seem to portray these images in and amongst teens, although they themselves are not physically placing the ads within these positions they are more than aware that their work is contributing to these conditions within society, so why would they do this? The answer seems to be financial, with these corporate companies and music artists having money available for graphic designers fees, designers will always be enticed by those sums, I mean after all the reason that they are working is for financial gain, very few work for charity bases.
Brand recognition is a massive issue when it comes to corporations, in 2000 Naomi Klein [wikipedia], a Canadian author, published a detailed book on the use of advertising and subsequent “branding” of multinational companies (MNC) upon the average consumer, this book was by far the pinnacle in studies and research within this field, many other independent studies and researches often quoted and drew extracts from her novel to add credit to their own studies. In her book she describes the 1980’s as; “the birth of a new kind of corporation, whom changed their primary corporate focus from producing products to creating a brand name” this suggests that at this period in time corporations realized that advertisement for their goods and services became more important than the product itself.
With this in mind it’s obvious that targeting in advertising is big business, and one of the biggest buying powers are younger generations, the reason being; not only will they establish great brand recognition for their own disposable income but their “nagging power” is far more persuasive to adult buyers than any ad could be. Adults are more inclined to listen to their children over an advert they have seen on television especially if that purchase will make a loved one happy.
Children and younger generations “nagging power” has been labelled as “pester power” by "Kidfluence" [amazon], a book published in 2001 by Anne Sutherland, a marketing and strategic planner, and also Beth Thompson, an award winning journalist who is an accredited author and has been writing about family life and health for the past twenty years. Sutherland and Thompson divide “pester power” into two different categories within their book; they note that there is “persistence” and “importance nagging” the first involves, “a repeated plea, over and over again” and the second is supposedly; ”slightly more sophisticated” and involves a child “appealing to the parents desire to provide the best for their children and exploiting any guilt the parents may have over not giving their child enough time”. This is obviously a very powerful marketing tool, and designers are the instruments in these cunning plans by corporations, this is not just exploiting influential younger generations but also exploiting fragile relationships between parent and child.
Martin Lindstorm [wikipedia], author of the demographic manual “Brand child” [amazon] and an independently recognized expert within this field, writes about “the great tween buying machine” he also concurs with my findings by adding “at the age of nine or even 14, the world is still a place to be explored and experienced, and this is just as true of brands as it is of any other facet of life. This is why it is so important for brands to establish a relationship at this age rather than later on in life, when views are more established and inertia takes hold” unfortunately MNC have realized this potential avenue to develop consumerism as a way of life into a whole new demographic.
In the end it’s seemingly obvious that designers in Kosova and everywhere else, need to act more conscientiously when handing over their work to their clients and if maybe they put themselves in the viewers position they could possibly understand a different perspective on what is being shown. Better yet designers should envisage a younger loved one viewing their work and consider the ramifications it would have on that individual and consider whether those consequences are worth the remuneration that they have received for their work, maybe the answer to quantifying the responsibilities of graphic designers lies within the humanising of what is naturally a robotic function to most people, their work.
[Pieces written in this blog do not necessarily represent Ogilvy | Karrota's views and principles, but solely reflect the author's point of view]
Recommend to others
Rate this post
Ogilvy | Karrota - Blog | 57 ditët ma të mira të prodhuesit kosovar
Shënim: Në shikim të parë, ky artikull mundet me u dukë se ma shumë ka të bajë me ekonomi edhe politikë, por duhet kuptue se këto të dyja, deshëm apo s'deshëm na, luejnë rol të madh edhe në zhvillimin e fushës së marketingut, reklamimit edhe komunikimit në Kosovë e Shqipëri. Duke qenë se zhvillimi ekonomik edhe rritja e prodhimtarisë së vendit na bjen ma shumë punë edhe neve si agjenci, është esenciale që na duhet me e përkrahë edhe nxitë nji zhvillim të tillë.
Fisnik Ismaili | 30 nëntor 2011
Në mesin e temave të “nxehta” ekonomike të vitit 2011 në Kosovë, të cilat përfshijnë çashtjet si buxheti i Kosovës me paqartësitë lidhun me Fondin Monetar Ndërkombëtar (FMN), autostrada e kombit, rritja joreale e pagave të mësimdhënësve e të tjerëve në administratë, si dhe raporti i progresit, tema e 57-ditëshit të masave të reciprocitetit ndaj Serbisë medoemos se e ka marrë epitetin e njanës prej atyne ma të nxehtave, përkundër gjithë kësaj konkurrence.
Këto tema të flakëta po ndodhin pikërisht prej faktit se vendimet politike në Kosovë po kanë më shumë ndikim në ekonominë e vendit, se që ishin deshë me pasë, posaçërisht kur rezultatet po dalin në dëm të biznesit dhe të konsumatorit, me një fjalë, qytetarit, shpesh për shkak të etjes së pafund për pushtet, përfitimit të poenave politikë apo, thjesht, korrupsionit dhe krimit të organizuem.
Në vendet e zhvillueme ekonomikisht ndodh krejt e kundërta: ekonomia në mos i përcaktoftë, atëherë së paku i influencon gati të gjitha vendimet politike të një qeverie. Për më tepër, ekonomia e zhvillueme është vetë indikator i fuqisë së një vendi.
Lëvizjet politike në Kosovë, posaçërisht në relacion me Serbinë, u influencuen nga “bisedimet teknike” që filluan herët sivjet në mes të Prishtinës dhe Beogradit, gjithmonë duke përfundue me kushtëzime e mosmarrëveshje, çdo herë në kundër interesave të qytetarit të Kosovës.
Në ndërkohë, përkundër të gjitha vështirësive që Serbia vazhdimisht ia shkakton Kosovës, e që përfshijnë situatën e tensionueme në veri, krijimin e strukturave paralele, refuzimin e mallnave kosovare, lobimin nëpër botë për mosnjohjen e pavarësisë, e deri te refuzimi që ta njohin ata vetë Kosovën si të pavarun, Serbia vazhdon me i eksportue nga 700 milionë euro mall në Kosovë. Prej tyre, afro 300 milionë të kontrabandueme, që gjithsesi është një shumë jo vetëm marramendëse, por rrafsh sa gjysma e vetë buxhetit të Kosovës, i cili është rreth 1.4 miliardë euro.
Prandej, vendosja e masave të reciprocitetit me 20 korrik ishte rezultat i një presioni politik, më shumë nga opozita sesa nga vetë “bisedimet” e pafrytshme me Serbinë, edhepse realisht ish dashtë me qenë e kundërta. Natyrisht, ishte edhe dëshira për përfitim të poenave politikë, ngase mbas një kohe të gjatë u mor një vendim për të mirën e ekonomisë së Kosovës, që rrjedhimisht kishte me e përfitue simpatinë, e dikur edhe votën e elektoratit.
Pavarësisht se si dhe pse u vendosën këto masa, një gjë ishte e qartë vetëm pak ditë më vonë: çdo prodhues kosovar, e posaçërisht ai që dëmtohej direkt nga konkurrenca prej mallit serb, shënoi rritje në shitje, rrjedhimisht edhe në prodhimtari. Kjo pati ndikim direkt në zhvillimin ekonomik të Kosovës, duke krijue vende të reja pune edhe duke e qarkullue paranë brenda Kosovës, e jo duke e nxjerrë jashtë kufijve, ndër të tjera.
Mbas bisedave me disa prodhues kosovarë, shumë lehtë ishte me ardhë në përfundim se këto kishin qenë 57 ditët më të mira të biznesit të vendit prej paslufte deri më sot. Edhepse koha ishte shumë e shkurtë për me nxjerrë rezultate të sakta, duke e marrë parasysh se në këtë periudhë ishte edhe muaji i Ramazanit që gjithmonë shënon rritje të shitjes, posaçërisht të prodhimeve ushqimore, rritja megjithatë ishte e dukshme, e në disa raste masive.
Duke u bazuar në informatat nga prodhuesit e vendit dhe shitësit njëkohësisht, prodhimet e qumështit kanë treguar rritje 40- 60%, ndërsa lëngjet deri 100%. Prodhuesi, dhe njëri prej eksportuesve të rrallë kosovarë të pemëve dhe perimeve të ngrira në Evropë, APC nga Podujeva, ka pasë rritje prej 70%, ndërsa konkurrenti më i denjë i Plazma keksave të Serbisë, prodhuesi Liri nga Prizreni, ka pasë rritje gjigante të prodhimtarisë së biskotave Sempre, deri 1500%. Po po, 1500%. Poashtu, rritje të madhe kanë shënuar të gjithë prodhuesit e tullave dhe materialeve tjera ndërtimore, duke qenë se konkurrenca e tyre direkte janë prodhuesit nga Serbia.
Secili bashkëbisedues poashtu ka konfirmue se, edhepse ka pasë rënie të konsiderueshme pas heqjes së masave të reciprocitetit më 16 shtator, fatmirësisht, ajo nuk ishte aq e madhe sa rritja, ngase të gjithë tani janë me përqindje më të lartë se që ishin para vënies së masave me 20 korrik.
Ky është indikator i sigurt se një numër i konsiderueshëm blerësish i ka konsumue prodhimet alternative të vendit dhe vazhdon me i ble ato, që tregon rritje edhe në nivelin e vetëdijësimit të konsumatorit, por edhe në besimin që është krijue ndaj prodhimit të vendit.
Medoemos se iniciativa Duaje tënden, e nisur pak para heqjes së masave të reciprocitetit, me qëllim për me e nxitë edhe përkrahë prodhuesin vendor, ka pasë ndikim të madh në vetëdijësimin e konsumatorit, gjë që e konfirmojnë edhe vetë prodhuesit, të cilët e cilësojnë këtë fushatë si shumë të qëllueme dhe frytdhanëse.
Po sikur të kishin zgjatë këto masa edhe më shumë? Së paku për disa muaj? Rezultatet kishin me qenë edhe ma mbresëlanëse, duke e marrë parasysh se mungesa e një prodhimi e shtyn konsumatorin me ble prodhime alternative, ndaj të cilave mbas një kohe krijon lojalitet, duke e bë më të vështirë me iu kthye prodhimit të mahershëm, edhe nëse ky i fundit futet në treg përsëri.
Arsyen e vërtetë se pse pushteti i hoqi masat e reciprocitetit ndaj Serbisë mbase nuk kemi me i kuptue kurrë. Në një situatë kur Serbia vazhdon me ia vështirësue prodhuesit kosovar tregtinë që në parim ish deshtë me qenë e lirë (ashtu si thotë marrëveshja e CEFTA-s), u pa qartë se pushteti kosovar e ka një opsion shumë të fuqishëm jo vetëm për me e përmirësue ekonominë e vendit, por edhe me e përforcue pozitën negociuese në “bisedime”, si dhe me ia zvogëlue burimet financiare strukturave paralele të krijueme në Kosovë, të cilat vazhdimisht po punojnë drejt përkeqësimit të situatës socio-ekonomike në vend.
Fundja, nuk kishte me i kushtue pushtetit asgjë po të kishte mjaft vullnet politik me e përkrahë e promovue prodhuesin e vendit si duhet, pa iu deshtë me prishë asnji marrëveshje të tregtisë së lirë me shtete tjera. Nuk kishim me qenë as vendi i parë, e as i fundit, që e bën këtë gjë. Çka ka të keqe nëse e do tënden?
57 ditë sivjet e dëshmuen se prodhimi i vendit ka edhe potencial me u shitë, edhe me u përmirësue. E, më e randësishmja, se ne, konsumatorët, mundemi me jetue poaq mirë edhe pa prodhime serbe në Kosovë.
Pa dashtë me e zgjatë ma shumë, ky artikull qartë dhe thjesht e ilustroi se sa e lehtë është që, me pak mund e vullnet, mund të bahen ndryshime të mëdha në dobi të zhvillimit ekonomik, prodhuesit kosovar dhe, mbi të gjitha, mirëqenies së qytetarit të Republikës së Kosovës. Mungon vetëm dëshira, sepse, aty ku ka dëshirë, ka edhe vullnet.
[Pieces written in this blog do not necessarily represent Ogilvy | Karrota's views and principles, but solely reflect the author's point of view]
Recommend to others
Rate this post
Ogilvy | Karrota - Blog | Top 10 drekat në Prishtinë
Me qenë zhapin në Prishtinë nuk është lehtë. Mu ka dashtë koxha kohë deri kanë nisë me m'lanë me hy nëpër restorane. Sot, më konsiderojnë ndër myshteritë ma të mirë edhe zakonisht gëzohen kur shkoj me hangër.
Zhapin Krasniqi | 20 nëntor 2010
Nuk më ndodh fort shpesh me dalë në qytet për drekë, sepse ose kam shumë punë, ose është moti i keq, ose është aq i mirë, sa që kur të dalësh nuk të shkohet prapë në zyrë.
Por, në rastet kur dal, kam qef me e hangër nji drekë të mirë, e cila më kënaq, por edhe s'ma sakaton xhepin. Ma poshtë është Top 10 lista e drekave të mia më të preferume në Prishtinë, me nga nji përshkrim të shkurtë, emnën të restorantit edhe çmim - të rendituna prej të mirës deri te MA E MIRA.
10. Lupë me qipsa të shpisë Papillon
Test text
9. Egg omelette Metro | Shihe në kahmeshku.com
Si omleti në Metro pak gjana më kënaqin. Ndoshta sepse i pregatit vezët ma ndryshe se këto metodat tradicionale të nanës e gjyshes në fërtere. Të shoqnume me nji shtresë të hollë kaçkavalli përmbi, që është shkri prej së nxehti, me përrshutë të preme hollë edhe pak të pjekun, boll sa me ba "kërrc" kur e kafshon, pak sallatë të përbame prej domateve, kastravecave edhe patlixhani të zi (patëllxhan, në Shqipni) edhe bukë thekne, ky omlet të garanton se krejt energjia e humbun prej nji nate ma heret duke punu (ose tuj pi) ka me tu kthy brenda minutave. Edhepse kategorizohet ma shumë si mëngjes, unë e kisha hangër edhe për darkë.
€3.50
Mos e le pa e pi nji caffè latte mbas buke!
8. Double Decker Filikaqa | Shihe në kahmeshku.com
Në mes të hamburgerit të rëndomtë edhe monstrumit tre-katësh, burgeri me 2 copa mishi, i pagëzum prej autobusit të famshëm dy-katësh të Londrës, Double Decker, është kombinimi ma i mirë i mishit, simitave edhe hallaçugave tjera që i ka brenda, e që përfshijnë kastraveca turrshi, domate, kaçkavall edhe salcë sekrete, që e ban këtë burger të veçantë. Servohet me pomfrit (patate të skuquna, në Shqipni), një pije freskuese, ekstra keçap/majonezë.
€2.90
Buka në Filikaqë hahet ma së miri duke e këqyrë ndoj ndeshje futbolli.
5. Pizza Quattro Formaggi Pizza Napoli
Për ata që s'i kanë punët mirë me italishten, nuk hanë shpesh pizza edhe nuk i pëlqejnë veturat Audi (a ka këso njerëzish?), Quattro Formaggi do me thanë "katër djathëna". Me siguri që e ke dijtë këtë gjë, po eh, po e tregoj për çdo rast. Unë, si adhurues i gati të gjitha llojeve të djathënave edhe adhurues i pizzave që piqen në furra druni, jam në gjendje katër ditë rradhazi me e hangër këtë kombinim të gorgonzola, emental, parmezan edhe mozarella, në brumin e njanës prej pizzerive ma të mira në qytet. Brumë i hollë ky, që të le shenja të miellit nëpër gishta, djathi në masë të mjaftueshme, që zgjatet si llastëk me çdo kafshore, mmmmmm... "Mamma mia", kish me thënë ushtari i KFOR-it italian (Bersaglieri) me kapelë me pupla fëllanze, i stacionum në Dukagjin diku, e që e ka marrë malli për mëmëdhe.
€5.00
Pizza Napoli bën edhe delivery, për ata që nuk e dijnë - 044 785 411.
4. Piri Piri Chicken Te Komiteti | Shihe në kahmeshku.com Piri Piri është lloj salce me prejardhje prej nji speci djegës në Afrikë, me emën portugez prej Mozambikut (ka variante edhe me emnat pili pili ose peri peri). Edhepse s'jam fort adhurues i ushqimeve shumë djegëse, këta e vendosin salcën anash edhe mundesh me e ngjy sa të duash. Në pjatë të vjen nji gjysëm pule e pjekun mirë në furrë, edhe pure patatesh e pregatitun shkëlqyeshëm (jo prej atyne që i blen të gatshme, por prej patateve të vërteta), me tamam përmbajtje të gjalpës edhe qumështit që nuk ia jep teksturën as shumë të thatë me të mbetë në fyt, e as shumë të langët me të ikë pa e shiju. Ke me mbetë tuj i lëpi gishtat, se ndryshe kjo pulë nuk hahet.
€5.30
Kur kanë, zakonisht verës, Te Komiteti e servojnë çajin e ftohtë ma freskues në rajon, e ndoshta edhe Evropë, komplet produkt i shpisë.
3. Biftek me salcë piperi Gresa | Shihe në kahmeshku.com
Çka më tërhjek me shku te Gresa ma së pari, janë ata simitat e vegjël edhe pjata me një salcë misterioze dhe shumë të shijshme, të cilën e ngjyen me shumë pasion deri sa e pret biftekun me të ardhë. E bifteku të vjen në një pjatë të madhe, me një copë të butë mishi që të shkrihet në gojë, e që është i mbuluem me salcë plot kokrra të trasha piperi të zi, edhe patate furre e perime në skarë anash. Përpos që ka shije që të vallëzon qyqek në gojë, si sasi të mbush gjithsesi deri në fund të ditës, e në raste edhe deri të nesërmen.
€7.60
Kamarierat qysh herën e dytë apo të tretë kur të shkojsh, kanë me ta mësue edhe emrin edhe ushqimin e preferuem, që ia jep krejt përjetimit edhe një dozë shtesë lezeti.
2. Chicken Korma Mumtaz Mahal | Shihe në kahmeshku.com
Pak njerëz në Prishtinë dijnë për Mumtazin, restorantin ma të mirë indian në qytet (s'po them të vetmin, se mundet me pasë edhe tjerë për të cilët nuk di). Shumë prej prishtinalive s'e pëlqejnë këtë lloj ushqimi, sepse nuk e kanë provu. Plot ankohen në erën e randë të mëlmesave që i përdorin, që në fakt janë pikërisht ato që e bëjnë këtë ushqim fenomenal. Chicken Korma është një prej tyne, edhe për mu e bën të veçantë qumështi i kokosit që kombinohet me mëlmesat tjera, copëzat e pulës edhe jogurtin e kremën që i jepin formë të langët. Për me u kompletu kjo gjellë, duhet me u kombinu me oriz pilau (me ose pa perime) edhe bukë naan (me ose pa hudhër). Kujdes, mos harro me e cekë edhe sasinë se sa të djegëst po e do. Në Indi, "pak" domethanë "koxha" për mu, e shumë i djegëst më shndërron në drague edhe ma qet gojën mbas kreje.
€4.40
Emri Korma vjen nga gjuha persike, e që derivon prej foljes turke Kavurma, që domethanë "me pjekë në skarë".
1. Elbasan tavë Tiffany's
Kur i tregova disa zhapinave të tjerë për drekën time ma të preferueme në Prishtinë, kish edhe asi që nuk u pajtun, xhelozat. Po hej, asnji zhapin s'është i njëjtë, pavarësisht që juve njerëzve mundemi me ju dukë të tillë. Po, boll për zhapinat, të kthehemi te ajo që e kemi të përbashkët me njerëzit - dashnia për ushqim të mirë.
Elbasan tavën e ndin hala pa të mbërri në tavolinë, sepse vjen në pjatë tave dheu tepër të nxehtë, duke i gurgullue kosi i vluem që dëgjohet prej së paku 3 metrave distancë.
E pregatitun ma mirë se çdo Elbasan tavë tjetër që e kam provu ndojherë në rajon, përfshi edhe ato të shpisë, kjo e ka vetëm një mangësi: nuk të pritet deri të ftohet, edhe pa u djegë pak në dy kafshoret e para rrallëherë shpëton. Veç, kur nis me e shiju kosin me mëlmesa edhe mishin e butë të viçit të copëtum tamam për çdo kafshore, ndodh edhe seksin nganjiherë me e harrue që ekziston. Po e pate edhe nji sallatë me copa djathi atypari, rrezik që ke me e ba të dashurin/ën fort xheloz/e. Ahhh, he jetë o jetë.
€6.40
Tiffany's njihet për gjellat tradicionale, kështu që nëse shkoni disa veta, më së miri është me i marrë disa ushqime të ndryshme, e me i kombinu nga pak. Kombinimi ma perfekt: Elbasan tavë, sarme me fletë rrushi, mantija me kos, mish në shkop, mish qingji me patate furre. Supat edhe sallatat veç e bëjnë edhe më eksplozive.
Me e përmbyllë...
Edhe nëse nuk pajtohesh me përzgjedhjen time krejtësisht, jam koxha i sigurt se në këto momente po të dridhen duart edhe po të shkojnë jargët për goje. Po, e di, se edhe vetë e kam zgjedhë momentin më të keq me shkru për tanë këtë ushqim - në mes të natës.
Na zhapinat mundemi me u dukë ma të qëndrueshëm, e edhe jemi, por ushqimin e kemi pikë të dobët, sikur ju njerëzit. Ika me i zie dy voe.
[Pieces written in this blog do not necessarily represent Ogilvy | Karrota's views and principles, but solely reflect the author's point of view]
Recommend to others
Rate this post
Ogilvy | Karrota - Blog | Moment inspirues - falja 5 minuta
Na zhapinat nuk e kemi lehtë me mbijetu, se tanë jetën e kemi luftë për ekzistencë. Kjo poezi nga Rudyard Kipling e shkrume në vitin 1895, jo vetëm që më ka motivu me mbetë gjallë në këtë botë të rrezikshme, por më ka inspiru me u bë zhapin i suksesshëm.
Shpresoj se të jep edhe ty diçka.
(Dy variante përkthimesh në shqip nga Robert Schwartz edhe Fan S. Noli, më poshtë)
Zhapin Gashi | 2 gusht 2010
If—
If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too:
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise;
If you can dream—and not make dreams your master;
If you can think—and not make thoughts your aim,
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same:
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build ’em up with worn-out tools;
If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss:
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: ‘Hold on!’
If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with Kings—nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much:
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And—which is more—you’ll be a Man, my son!
Rudyard Kipling - 1895
Në mundsh...
Në mundsh ta ruash arsyen, kur bota humbet fillin
e fajin ty ta hedh dhe vetes t’i besosh,
sa herë tek ti dyshojnë e s’të përfillin
por edhe dyshimet drejt t’i gjykosh...
Në mundsh të rrish në pritje, nga pritja pa u lodhur,
e, kur t’urrejnë, urrejtje mos t’ushqesh,
madje, ndaj shpifjeve të rrish pa folur,
me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh...
Në mundsh t’mendosh, por jo gjer në shkatrrim,
të ëndërrosh, por jo si rob ëndërrimesh,
dhe t’i trajtosh njëlloj e pa dallim
ngadhnjim e shpartallim burim mashtrimesh...
Në durofsh dot thëniet e tua të drejta
në kurthe për trutharët, kopuket që t’i kthejnë,
t’i shohësh të thyera gjërat më të shtrenjta
e prapë t’i ndërtosh me vegla që nuk vlejnë...
Në mundsh fitoret që ke korrur t’i flijosh
si në kumar, në një të vetme lojë,
të rrezikosh, të humbasësh e prapë t’ia fillosh,
dhe humbjen kurrë të mos e zesh në gojë...
Në i detyrofsh dot muskul, nerv e puls e zemër
të të shërbejnë edhe kur gjithçka duket e kotë,
e të qëndrosh kur s’ke asgjë më veç vullnetit,
që vetëm fjalën “Qëndro!” gjithmonë të thonë...
Në mundsh të flasësh me maskarenj, por nderin tënd ta ruash
e t’ecësh përkrah mbretit pa krenari që të verbon...
Nëse armiku apo miku s’të bëjnë dot të vuash,
dhe gjithkend e çmon, por veç sa meriton...
Në mundsh t’i mbushësh ti minutat aq të renda
me vepra që peshojnë
dije dhe mos kij asnjë dyshim,
se jotja do të jetë Bota, me ç’ka brenda,
dhe Burrë do të jesh, o biri im!
Përktheu: Robert Schwartz
Në munç...
Në munç të mbash në kokë terezinë
Kur shokët çmenden dhe fajtor të nxijnë;
Në munç të kesh besim, kur të dyshon
Kushdo, dhe s'ka njeri që të beson;
Në munç të preç, dhe pritjen s'e kursen,
Në të gënjefshin, ti nuk i gënjen,
Në të urrefshin, ti s'i çan me brirë,
Dhe s'hiqesh as m'i mënçim as m'i mirë.
Në munç të çndërrosh e të mejtosh,
Dhe nga këto në mos u robërofsh;
Në munç të preç Triumfin dhe Hatanë,
Dhe t'i shkelmosh të dy si kallpazanë;
Në munç të mbahesh, kur një dreq ta dreth
Të drejtën dhe në lak syleshin heth,
Kur sheh kalan' e jetës të rëzuar
Dhe prap e ngre me veglën e çkallmuar;
Në munç të vësh m'i grumbull çdo thesar,
Edhe t'i loç të gjitha me një zar,
T'i humpç edhe të nisësh përsëri
Pa thën' asgjë për këtë batërdi;
Në munç të kesh një zemër, trup e kokë
Që të shërbejnë sa të bëhen trokë,
Dhe të vazhdosh i djegur shkrump në furrë,
Dhe të thërret vullneti: "Mbahu, or burrë!"
Në munç të zbreç në turm' e të mbash nderin,
Të hash me mbretin, të pish me neferin;
Në mos të ngaftë dot as mik as hasmë,
N'i daç të gjithë, po asnjë për dasmë;
Në munç për çdo minutë të përpjetë
Të rënç tamam sekunda gjashtëdhjetë;
Zaptove dhenë me çdo mall dhe hir,
Dhe ca më mirë, qënke trim, or bir!
Përktheu: Fan S. Noli
[Pieces written in this blog do not necessarily represent Ogilvy | Karrota's views and principles, but solely reflect the author's point of view]
Recommend to others
Rate this post
Ogilvy | Karrota - Blog | The Australian Connection – Nji vështrim i fushatës së Astritit nga korneri, 2 javë më vonë
Nuk ka ma keq se kur nji produkt që reklamohet e nënçmon konsumatorin. Kjo ndodh shpesh në Kosovë, prandaj reklamat dështojnë. Si rezultat, prodhuesi, i indinjuem që nuk po ia shet reklama produktin, reklamon edhe më pak. Si rezultat, shitja e produktit të tij ose ulet, ose mbetet aty ku është, por shumë rrallë rritet, vetëm nëse produkti është tepër i mirë edhe fjala e gojës e kryen punën e reklamës.
Në mungesë të hulumtimeve që e tregojnë sjelljen e konsumatorit: çka han, çka pin, ku del, cilin TV kanal e preferon, çfarë preferencash politike ka, cili sport i pëlqen, etj etj, edhe prodhuesi, edhe agjencia reklamuese (apo djali i kojshisë) e kanë vështirë me e përcaktue se në çfarë mediumi, kur edhe qysh me e reklamue produktin (TV, radio, internet...?), në çfarë mënyre (hajgare, serioz,të dhimbshëm, të gjallë, pozitiv, negativ...?) edhe më e rëndësishmja, kujt kanë me ia reklamue produktin (fëmijës, amvises, tinejxherit, biznesmenit...?).
Për këtë arsye, prodhuesit edhe agjencitë e reklamimit, në vend se me e bë nji hulumtim të vogël, por të mirëfilltë, për me i identifikue edhe përcaktue elementet ma naltë, shpesh vendosin me e ba nji reklamë që i kap të gjitha moshat, gjinitë, fetë e përcaktimet politike e madje edhe gjuhët, që më së shpeshi rezulton me reklamë të dështueme.
Është nji ligji i pashkruem në fushën e reklamimit që thotë se sa ma e gjanë audienca, aq ma të vogla janë shansat me pasë efektin e kërkuem.
Konsumatori nuk asht budallë. Prodhuesit edhe agjencitë e reklamimit shpesh mendojnë se kosovarët janë të paedukuem e të pashkollë, nuk i marrin vesh reklamat e sofistikueme edhe “duhet me ua vizatu”, por harrojnë se konsumatori 20 vjetët e fundit ka pasë saç të satelitit, sot ka TV kabllovik, të gjitha këto me kanale të huaja me turli reklame, të cilat jo vetëm se i kupton, por i kap edhe kur janë në gjermanishte, pa e dijtë asnji fjalë.
Shihe reklamën e imazhit të Kosovës që doli para do ditëve se çfarë jehone pati. Realizimi i bukur, plot ngjyra, gjallëni, fytyra të bukura – me të shti me u ndi shumë mirë. Shikuesi shqiptar u fascinue me të (edhepse kjo nuk ish dashtë me u dedikue për shikuesin shqiptar, por për këtë gjë, në nji shkrim tjetër).
KFOR-i, në anën tjetër, na merr për budallë: Xhirime të cilësisë së dobët, aktrim katastrofal, porosi e sllogane të marruna prej ndoj titulli të librit të leximit të klasës së tretë, imazhe ku delja, njeriu, breshka edhe mickoja jetojnë në harmoni dhe tolerancë – të gjitha porosi që na trajtojnë sikur me i pasë 6 vjet.
Llojet e ndryshme të produkteve kërkojnë qasje të ndryshme ndaj konsumatorit. Pashteta hahet çdo ditë, kallodonti blehet çdo dy javë, këpucët çdo 3-4 muaj ose kerret çdo 4-5 vjet. Secili prej këtyre produkteve ban fushata duke u bazue në tregun, hulumtimin edhe kërkesën e konsumatorit.
Fushatat zgjedhore nuk ndryshojnë shumë nga ky koncept. Secili prodhues (parti politike) e reklamon produktin e vet (kandidatin) duke u mundue me ia shitë konsumatorit (votuesit) që ai me e ble sa ma shumë (vota). Dallimi i vetëm që secili prodhues i ka 4 javë me e arritë me e shitë produktin, të cilin konsumatori ka me e “përdorë/hangër” 4 vjetët e ardhshme.
E, konsumatori është baba yt, nana, motra, vëllau e kojshia. Është grueja, djali i tezës edhe kusherini i largtë në maje mali. Është gjithçka e gjithkush, pos budallë.
Hulumtimi i tregut
Duke qenë se kandidaturat e Astritit, Besnikut e Vegimit janë vendosë në momentin e fundit, që në vete është gabim shumë i madh, koha për pregatitje të fushatës ka qenë tepër e shkurtë për secilin prej tyre. Për këtë arsye, hulumtimi i mirëfilltë ishte i pamundun, duke i detyrue ata me u bazue në pak tregues të gjendjes aktuale në Prishtinë. Po i përmendi dy ma kryesorë:
GAP
Duke u bazue në hulumtimin e GAP-it për Prishtinën, top 7 ankesat e qytetarit rradhiten kështu :
1. Komunikacioni
2. Mungesa e ujit
3. Mungesa e një spitali regjional
4. Mirëmbajtja e banesave kolektive (liftat, hymjet)
5. Mungesa e parkingjeve (trotuarët)
6. Pamja e shëmtuar e qytetit (fasadat, mbindërtimet, ndërtimet pa leje) edhe
7. Gjelbrimi
(e ku është bërrlogu?) | Vegëza e raportit
Poashtu, GAP e ka përpilue një listë të premtimeve/realizimeve të kryetarit aktual të Prishtinës prej të cilave del se: 9 i realizoi 13 i realizoi pjesërisht ose janë nisë 43 nuk i realizoi aspak
Që në përqindje, unë e llogarita se del që: 66% të premtimeve janë të parealizueme 34% të premtimeve janë të realizueme krejt/pjesërisht/të nisuna
Kjo, natyrisht, mundet mos me qenë pasqyrë krejt reale, duke e marrë parasysh se ka premtime të madhësive të ndryshme edhe çojnë peshë të ndryshme, por edhe ka faktorë tjerë që janë mbi kompetenca të Komunës, e që munden me i ndalue apo zhagitë ndonjanin prej premtimeve.
Për shembull, disa prej premtimeve, si Ligji për Kryeqytetin, pronësia e Pallatit të Rinisë, ujësjellësi, e të tjera, janë të kontestueshme për shkak të faktorëve jashtë kompetencave të komunës, por që ky hulumtim i konsideron ato si te parealizueme, derisa komuna thotë se i ka nisë si procese.
Disa të tjera, si rradhët e gjata për dokumente, hulumtimi i konsideron të parealizueme, derisa une dëgjoj për plot raste që thojnë se kurrë nuk ka qenë ma lehtë me nxjerrë dokumente se sot, prapë e kontestojnë këtë hulumtim.
Prandaj, për hir të arsyeve ma naltë edhe të lehtësisë së leximit të matutjeshëm, po supozojmë se kryetari aktual i komunës i ka realizue krejt/pjesërisht/i ka nisë 35-40% të 65 premtimeve të dhëna.
OSCE/KQZ
Asht shumë interesante të shihet se për kë ka votue Prishtina në nivel kombëtar edhe lokal në 2007, për me dalë me konkluzione interesante. OSBE/KQZ i jep numrat e votuesve të zgjedhjeve të kalueme kështu:
Zgjedhjet lokale në Prishtinë
Raundi i parë – 63.666 votues
Isa Mustafa - 36.05% (22.954)
Fatmir Limaj - 24.81% (15.798)
Kandidatët tjerë - 39.14% (24.914) Vegëza e raportit
Balotazhi – 51.862 votues
Isa Mustafa – 58.23% (30.198)
Fatmir Limaj – 41.77% (21.664)
Zgjedhjet e përgjithshme, votat në Prishtinë
Totali i votuesve – 61.874
AKR – 25.7% (15.916)
LDK – 23.9% (14.788)
PDK – 23.09% (14.289)
ORA – 9.2% (5.727)
AAK – 5.7% (3.555)
LDD/PSHDK – 5.7% (3.525) Vegëza e raportit
Këta numra tregojnë konkluzione shumë interesante, që janë indikatorë të mirë për strategjinë e nji fushate. Për shembull:
Në Prishtinë voton vetëm një stadium futbolli plot njerëz (mesatarisht afro 60.000 njerëz)
Votat e Prishtinës dallojnë shumë nga votat e Kosovës në nivel kombëtar (përndryshe AKR kishte me qenë në qeveri)
Kandidati i preferuem për kryetar të Prishtinës nuk varet nga partia që e përfaqëson (shih dallimet LDK e AKR në nivel lokal dhe kombëtar)
Pak ma shumë votues dalin në zgjedhje lokale sesa të përgjithshme (afro 1800 veta)
Në rast balotazhi, gati gjysma e votuesve të kandidatëve të tjerë nuk dalin hiç me votue prapë, (në balotazhin e kaluem ishin 24.914 votues të tjerë, 11.804 prej tyre kanë ndejtë në shtëpi, e ata 13.110 që kanë dalë për herë të dytë, 55% ia kanë dhanë votën Isës, 45% ia kanë dhanë Fatmirit)
Shumë pak vota munden me luejtë shumë rol të madh.
The Australian Connection
Po supozojmë se, në bazë të këtyne hulumtimeve ma bazike, Astriti e ka përpilue nji strategji për me ia marrë zemrën votuesit. Një strategji shumë të guximshme, por njikohësisht, aso që nëse nuk realizohet qysh duhet, e bjen atë që kish me u quejtë lidhja e vetme që e ka Astriti me Australinë - bumerangun.
Fushëbeteja Strategjia: Duke i injorue krejtësisht Vegimin edhe Besnikun, Astriti i shpall luftë kundërkandidatit, të cilin e konsideron si ma të rrezikshmin. Këtë vendos me e realizue me nji betejë direkte, të hapun në çdo front të mundshëm, me nji armë të re edhe të paparë në Kosovë, që quhet anti-reklamë. Ky lloj beteje kërkon gatishmëri konstante, konsumon shumë pare, shumë energji edhe duhet gjithmonë, gjithmonë me qenë i gatshëm për kundësulmet eventuale të kundërshtarit. Sikur në luftë të vërtetë, kjo lloj beteje e ka rrezikun e madh, por edhe shpërblimin e madh – po u zhvillue mirë, e shkatërron kundërshtarin, por, po u shpërnda në shumë fronte pa armatim e pregatitje të duhur, shpartallohet vetë.
Bumerangu: Luftërat shumë të sofistikueme e të bukura me anti-reklama në mes të markave gjigante botërore edhe na në Kosovë nganjëherë i shohim: Coke vs Pepsi, Burger King vs McDonald’s, Audi vs BMW, zakonisht të realizueme me reklama që të shtijnë me mendue se njani produkt është me të vërtetë ma i mirë se tjetri. Por siç po shihet, këto luftëra bëhen vetëm në mes të dy markave tashma të forta e të zhvillueme në treg. Nuk kam pa ndonjëherë që ka pasë guxim nji produkt krejtësisht i ri në treg me i ba anti-reklamë produktit që veç e ka tregun në dorë. Ndoshta edhe ka, por duhet me qenë tepër i pregatitun.
Astriti e nis luftën duke mendue se kjo betejë ka me u zhvillue në nivel të dy partive gjigante (brand vs brand), që të dyja tashma të forta e të njohuna mirë në treg. Por, Astriti harron me e venerue se në zgjedhjet e fundit të përgjithshme, Prishtina të dy partive ua ka dhanë nga 23% të votave, por në nivel lokal Isa edhe Fatmiri kanë pasë 11% diferencë në raund të parë edhe 16.5% në balotazh, të dyja në favor të Isës, krejt kjo duke e pasë parasysh se Fatmiri ka qenë produkt i popullarizuem në treg, si personi i dytë ma i votuem në Kosovë.
Prishtina definitivisht ia jep votën kandidatit që ia mbush synin, e jo partisë të cilës ai i përket.
Në këtë pozicion, Astriti automatikisht e ka vendosë veten në pozitë inferiore pa e dijtë as vetë, sepse tregu (elektorati) hala nuk po e njeh edhe ky hala nuk i tregoi se kush është e çka mundet me ba. Për ma tepër, duke u koncentrue vetëm në Isën edhe duke i injorue Vegimin e Besnikun, ia ka rritë rëndësinë Isës edhe ma shumë.
Për ma tepër, gabimi ma i madh i fillimit të nji lufte të tillë është se për çdo zënkë në mes të Astritit edhe Isës, ata kanë me i fajësue partitë përkatëse të njani-tjetrit, të cilat bashkë e qeverisin vendin, por, duke qenë se partia e Astritit e konsideron veten ma të madhe në këtë koalicion, i mbetet edhe faji ma i madh.
Prej kësaj situate ma së shumti po mundohet me përfitue Besniku, i cili sa herë e hap gojën, ua pëkujton këtyne dyve se i kanë partitë në koalicion edhe shih çka po i bajnë njani-tjetrit.
Imazhi edhe porositë Strategjia: Astriti vendos me u futë në treg si produkt i freskët, i ri, pak rrebel por që e barazon Isën me intelekt edhe me grada akademike, i armatosun me disa sllogane edhe gatishmëri me e prodhue nga nji TV reklamë për çdo sulm në kundërkandidatin.
Boomerangu : Duke u marrë ekskluzivisht me Isën, Astriti e ka arritë një qëllim shumë të madh edhe të rëndësishëm: është ba “talk of the town” (i përfoluni i qytetit). Por, me çdo “yll” vijnë edhe thashethemet, i shikohet çdo lëvizje, i përflitet çdo detaj i fushatës, i shikohet çdo poster e çdo reklamë, të gjitha këto që ndikojnë në votuesin. Por, nuk është me rëndësi se çka po flitet, përderisa po flitet, ose në terma reklamuese -“Any publicity is good publicity.”
Ky është rast tejet i mirë për me përfitue, duke i plasue porositë e duhuna në momente të duhuna. Por, Astriti pjesën ma të madhe të mediumeve vazhdon duke ia kushtue Isës, duke e krijue nji proporcion gati gati 5:2, ku 5 herë përmendet Isa, ndërsa 2 herë përmendet Astriti në reklama të Astritit! Bile, gabimin ma të madh në këtë fushatë e ka ba Isa, që kërkoi me ia heqë billbordet. Thënia “Any publicity is good publicity.” vlen edhe për te, duke e marrë parasysh se Astriti po i bën reklamë pa pare.
Për ma tepër, imazhin e Astritit po e dëmtojnë vetë paraqitjet nëpër TV reklama edhe media tjera. Prej ngutie për me i plasue nëpër mediume, çdo produkt i tij po duket i realizuem dobët, me aktorë të dobët, me një zë që nuk nuk i jep emocion reklamës edhe po paraqitet në kohë të gabueshme. Për shembull:
Në javën kur Astriti e akuzoi Isën që nuk po del në debate, TV reklama me akuzën se Isa mungon (e cila e përmend emrin e Isës 5 herë, e të Astriti 1 ose 2 herë), vazhdoi të transmetohet edhe disa ditë para, edhe në ditën kur u transmetua debati në “Jeta në Kosovë”, e edhe dy ditë tjera pas debatit! Votuesi nuk han bari: “Qysh ti po më thue se Isa nuk po del në debate, kur Jeta po thotë që sonte është debati?”
Mos të flas për aktrimin tejet të dobët të “qytetarëve” që “ia drejtojnë gishtin” Isës duke u indinjue se ai po i fajëson që ata po e hedhin bërllogun. Athua, more, a i kujtohet në atë moment votuesit para televizorit ai plaku të cilin e ka gjuejtë nji nanë me pelenë plot mut prej katit të shtatë në Dardani (ky është rast shumë i vërtetë), apo ndonji situatë e ngjashme, që secili votues në Prishtinë e ka përjetue nga së paku një kojshi, më shumë se një herë? Gjë që të ban me mendue se, kadal, votuesi nuk han bari edhe e din që nji pjesë të fajit për bërllog e ka vetë qytetari. Athua kjo edhe është arsyeja pse bërrllogu nuk është hiç në top 7 listën e GAP-it si problem?
Nuk po futem në detaje ku Astriti e akuzon Isën për përdorim të fëmijëve në fushatë, a vetë përdor fëmijë 3-4 muajsh nëpër TV reklama, apo plot bumerangje tjera më të vogla.
Nuk po futem në detaje as për billbordet e paraqitjet tjera vizuale, që kanë detaje të realizuara jo mirë, por që ndikojnë në votuesin. Ma i bukuri billbord është ai në sheshin Bill Clinton përballë shtatores, ku Billi e Astriti ia bajnë njëri-tjetrit me dorë.
Premtimet Strategjia : Astriti e ka llogaritë se 35-40% të 65 premtimeve të realizueme/pjesërisht/të nisuna të Isës mjaftojnë me e degradue ate si të pasuksesshëm edhe me e fajësue që “Prishtina nuk funksionon”. Njikohësisht, për me e bindë votuesin se Isa nuk din me mbajtë fjalën, ky vendos premtime mos me dhanë, me qëndrimin “Nëse unë premtoj, e realizoj. (Edhe topi s’e luen!)”
Bumerangu: Çdo produkt në botë kur reklamohet e ka një gjë që quhet “Brand Promise” (Permtimi i markës). A është “çokollada ma e shijshme në botë” apo “shamponi që ti kaçurrel flokët”, nuk ka rëndësi! Konsumatori e din që ndoshta nuk është e vërtetë, por prapseprapë don me e ndëgjue nji premtim, sepse i jep shpresë edhe e tërheq kah produkti.
Edhepse Isa nuk mundet me u krenue me përqindjen e premtimeve të arritura, prapë i ka disa gjana që i ka ba për me i tregue, ka edhe aso që i ka bë e që nuk i ka premtue, e për tjerat në plot raste po e fajëson ndonjë institucion përkatës jashtë kompetencave të komunës. Me të drejtë, apo jo, duhemi me i dijtë thellë punët, por votuesi nuk i din edhe duhet vetë me vendosë a me i besue, apo jo.
Astriti, në anën tjetër, qysh në start të çdo debati thotë se nuk ka me dhanë premtime, në vend se me e shfrytëzue këtë situatë për me u tregue se mundet me qenë ma i vyeshëm sesa Isa. Bile, mundohet edhe ato pak punë të Isës me ia quejtë dështime, duke e lanë votuesin me mendue “Prit pak, se ky bile ka ba diçka, e ti as nuk po më thue çka ke me ba, as nuk po më bind se mundesh me e ba!”
Për ma tepër, 2-3 fjali pasi që deklarohet se nuk ka me dhanë premtime, Astriti thotë se në mandat të tij ka me u ndërtue nji unazë, apo nji shtëpi e pleqëve, apo diçka e ngjashme. “Prit pak, a je tuj premtue, apo veç po e thue?”
Nëse Pejës iu kanë premtue 300 milionë euro, atëherë është logjike që Prishtina me e pritë nji shumë të përafërt të dyfishit të Pejës. Qysh ka me e zbërthye votuesi situatën kur Astriti e premton një shumë të tillë, amo nuk na tregon se çka ka me ba me to? Apo ndoshta kur vje koha deri aty, ka me ndryshue qëndrimi i Astritit edhe premtimet kanë me e tejkalue 65-shin e Isës para dy vjetëve?
Prej tanë kësaj, kjo fushatë ta le përshtypjen se nuk është lodhë shumë me u marrë me hulumtimet ma thjeshta, ose është bazue në hulumtime vetanake, për të cilat nuk po dijshim na.
Anti-reklama si koncept
Anti-reklamat e suksesshme shquhen për “kunxha” të sofistikuem. Në momentin që ata “kunxha” nisin me u perceptue si ofendime, atëherë konsumatori ka shumë gjasa që reagon negativisht në to.
Poashtu, jo vetëm aniti-reklamat, por edhe reklamat normale, preferohen mos me dhanë porosi negative. Konsumatorin ma lehtë e bind duke e marrë me të mirë, sesa duke i thanë “Mos kështu!” apo “Mos ashtu!”, sepse ngjallet efekti i “mollës së ndalueme”, që e tërhjek konsumatorin edhe ma shumë drejt asaj që po i ndalohet.
Për me e demonstrue “kunxhin” e sofistikuem, që e përul kundrshtarin edhe njikohësisht e ngrit veten, po i përmendi dy mënyra se qysh unë, po të isha Astriti, i kisha gjuejtë “kunxha” Isës. Këto janë veçse ide të momentit edhe nuk janë të përpunueme mirë, por e tregojnë thelbin. Të drejtat për idetë i mbaj unë edhe nëse më përdoren nga ndonjëri nga kandidatët, do ta padis!
Bërrllogu (një ide ndryshe)
Në vend se me dalë në rrugë me mangë të përvjeluna edhe kaci në dorë, duke i kërkue vendet e ndryshme ku ka bërrllog për me e mbledhë, edhe duke shpresue se perceptohem si njeri në shërbim të qytetarit, unë e kisha këqyrë me e gjetë nji teknikë më me finesë, e cila kishte me më vendosë në pozitë superiore ndaj kundërshtarit edhe njikohësisht e kisha fitue simpatinë e votuesit. Sepse kohët e “akcionit të pionierëve për ta mbajtur ambientin e pastër” kanë kalue diku pak pas vdekjes së Titos.
Prandaj, shumë më efektive kishte me qenë nëse Astriti i kish marrë nja 10.000 shporta të vogla të kartonit (që kushtojnë shumë lirë), 1 -1.2 metra të lartë, 200-300 nga të cilat ishin vendosë çdo ditë në rrugët ma të frekuentueme të Prishtinës, posaçërisht në vendet ku mungojnë shportat e bërrlogut. Secila shportë kishte me thanë diçka të tipit “Nëse unë, Astriti, mundem me ju ndihmue me e mbajtë qytetin pastër kaq lehtë për dy javë, imagjinoni se çka jam në gjendje me ba për 4 vjet!”. Çdo mbrëmje, për dy javë, kamioni i vogël kish me i marrë shportat e mbushuna edhe kish me i vendosë të rejat.
Uji (një ide ndryshe)
Në vend se me e bombardue elektoratin me plane e projekte se qysh ka me u zgjedhë problemi i ujit, që nuk ndryshojnë shumë nga planet e kandidatëve të tjerë, unë e kisha ba nji gja shumë të thjeshtë, jo shumë të shtrenjtë, por efektive edhe që kishte me e zgjue shumë kurreshtjen e qytetarit, duke e bë me u përfolë për të nëpër krejt qytetin.
Për me u quejtë fushata e Astritit moderne edhe e veçantë, ish dashtë me e bë nji gjë që nuk është bë në asnji fushatë elektorale në Kosovë ma herët. Me i marrë nja 20.000 shishe ujë 0.5l edhe, nëpërmjet disa të rinjëve të veshun me bluza e kapela të Astritit, me ua shpërnda nëpër qytet kalimtarëve nëpër pikat ma të frekmentueme. Secila shishe me e pasë etiketën me një porosi të Astritit, të tipit “Astriti nuk ju lë pa ujë!”. Uji simbolizon pastërtinë, kthjelltësinë edhe, më e rëndësishmja, esencën e jetës.
Këta janë dy “kunxha” që e kishin goditë Isën, pa ia përmendë emrin, pa thanë se është i paaftë (por duke aludue në atë gjë) edhe njikohësisht e kishte zgjue edhe kurreshtjen edhe simpatinë e kalimtarit për Astritin.
Prishtina është e vogël, nuk ka shumë rrugë kryesore edhe ma shumë kanë efekt gjërat e vogla por që e prekin direkt qytetarin, sesa mediumet sikur TV, ku reklama të humbet në mesin e dhjetëra reklamave tjera të ngjashme, paralel me kandidatë të qyteteve të tjera kosovare.
Koincidencat (e rastit)
Koincidencat shpesh na habisin, por kur bahen edhe të rastit, në mes të fushatave zgjedhore, dikush-dikush nis me e kafshue buzën e poshtme edhe me i çue sytë përpjetë tuj mendue se diçka si tepër koincidenca po ndodhin ditëve të fundit, sikur lansimi i fushatës ndërkombëtare për imazhin e Kosovës (që disa po e kontestojnë si plagiat) apo përurimi i shtatores (së shëmtuet) të Bill Clintonit, të cilave as tragjedia në Tisza nuk ua ndali vrullin. Ditë zie mbas një feste të madhe? Nuk kam pa kurrë!
Kah tash?
Lufta për nji stadium votues vazhdon. Unë hala po pres me u bindë, derisa të gjithë të tjerëve ju uroj votim të mbarë dhe të ngrohtë, e familjeve që i ka prekë tragjedia në kufi të Hungarisë, ngushëllimet më të thella.
[Pieces written in this blog do not necessarily represent Ogilvy | Karrota's views and principles, but solely reflect the author's point of view]
Recommend to others
Rate this post
Ogilvy | Karrota - Blog | Apples and Bananas – Nji vështrim i fushatës së Astritit nga korneri
Shënim: Ky artikull është botue fillimisht në Facebook, në tetor 2009, në fillim të fushatës së zgjedhjeve lokale, me fokus në zgjedhjet për Prishtinën. Asokohe pat ba koxha bujë ky shkrim, duke i gjenerue mbi 1100 "like"-a e mbi 750 komente.
Fisnik Ismaili | 19 tetor 2009
Kur isha vjet në Slloveni në nji mbledhi dy-ditëshe të drejtorëve kreativë të rajonit, nji pjesë e konsiderueshme iu përkushtua gjetjeve të ideve (brainstorming) për zhvillim fushatash të produkteve të ndryshme në Hungari e Poloni.
Nji prej tyne ishte për Bonita bananet në Poloni. Sipas analizës që ata e kishin ba, molla ishte produkt shumë i konsumuem atje. Duke qenë se bananet i paskan lëndët ushqyese shumë të ngjashme me ato të mollave, qëllimi i Bonitës ishte me e ba nji fushatë që kishte me i nxitë konsumatorët me hangër ma shumë banane, edhe jo doemosdoshmërisht Bonita banane, por veç banane.
Domethanë, qëllimi i Bonitës ishte me e rritë konsumin e bananeve në Poloni, që si rezultat e kish rritë gjithë tregun e bananeve. Duke qenë se Bonita e kishte pjesën më të madhe të tregut (market share) të bananeve, rezultati i suksesshëm ma së shumti kishte me shku në dobi të Bonitës, por njikohësisht kishte me e rritë edhe pjesën e tregut të konkurrentëve në atë industri.
Kërkesa e Bonitës që na e parashtroi neve ishte e thjeshtë: “Promovojeni bananen si produkt poaq të mirë sa molla, por pa e nënçmue mollën. Arsyeja pse mos me e nënçmue: sepse molla ishte aq produkt i adhuruem e i konsumuem, sa që, po u nënçmue, konsumatori mundet me reague keq ndaj bananes edhe me e refuzue ate, sepse po i imponohet. Duhet me pasë shumë kujdes që mos me pasë reklama kundërefekt. Pos asaj, na po dojmë me e promovue bananen si produkt të mirë e të shëndetshëm, e jo me humbë kohë (e pare) tuj e shajtë mollën se pastaj edhe bananja mundet me u perceptue si negative.”
Strategjia 1 Votat e Isës
Strategjia e Astritit në fushatën e sivjetme asht koncentrue në këtë mënyrë të reklamimit. Nëse Isën e identifikojmë me mollat e Astritin bashkë me kandidatët tjerë i identifikojmë me bananet, atëhere shihet qartë se Astriti po don me i detyrue sa ma shumë votues MOS me votue për Isën, me shpresë se shumica prej tyre votojnë për te, e pastaj për kandidatët tjerë.
Strategji e mendueme mirë, por aspak e aplikueme mençur. Pse?
Sepse Astriti qysh në momentin kur u vendos me u kandidue për kryetar të Prishtinës, nisi me e nënçmue Isën hala pa i tregue të tjerëve se kush është në të vërtetë Astriti edhe pse njerëzit duhen me votue për te.
Për votuesin e Isës, kjo me siguri se ka efekt të tmerrshëm: “Kush është ky njeri që piku prej qielli, pa u prezentue mirë, që po e shan njeriun të cilit unë ia besova votën në zgjedhjet e kalueme? Qysh mundet ky mue me m’bindë se asht ma i mirë, kur unë nuk po di asgjë për të?”
Votuesi tradicional i Isës (edhe partisë që ai e përfaqëson) në këtë moment, jo vetëm se po ndihet i nënçmuem, por edhe i fyem me këtë arrogancë kaq të vrullshme.
Strategjia 2 Votat e prishtinalisë
Duke u bazue në llafet e kahmotshme të rrugëve, posaçërisht në zgjedhjet e kalueme, deri diku është e vërtetë se prishtinalia e do kryetarin me e pasë prishtinali. Kur Fatmir Limaj, njëri prej njerëzve ma të votuem në Kosovë, nuk e fitoi Prishtinën, shumë menduan se kjo ndodhi për shkak se nuk e kishte përkrahjen e prishtinalive.
Vendimi që partia të cilën e përfaqëson Astriti për herë të parë e zgjedhi dikë me rraj’ të Prishtinës për kandidat, vetëm e përforcoi këtë mendim.
Prandaj, nji pjesë e madhe e strategjisë është koncentrue në imazhin e Astritit për me ia “barazue” Isës -me titull (Prof. Dr.) edhe me faktin që është prishtinali. Bile, Astriti shkon edhe ma tutje me ia “mujtë” Isës me moshë edhe energji, e qebesa edhe me sllogan, duke përdorë një lloj slang-u të Prishtinës në frazën “po/s’po funksionon”, e cila ma shumë përdoret nga nji shoqni e ngushtë e do prishtinalive të kafiqave të qendrës, të moshës 32-42 vjeçare , sesa nga pjesa ma e madhe e qytetarëve.
Por, a e njeh kush prishtinalinë e vërtetë? Prej mbaslufte deri sot, prishtinalia ka pësue ndryshime radikale prej ndikimeve rurale, ndërkombëtare e mërgimtare. Nuk ka bir nane që i bjen në fije. Unë njoh kompani që kanë shpenzu boll pare në hulumtime për me e kuptue prishtinalinë, por nuk kanë pasë sukses.
Për këtë arsye, vota e prishtinalisë mbetet çashtje perceptimi. Kjo e ban garën edhe ma të vështirë, se edhe Vegimi edhe Besniku kanë lindë e janë rritë në Prishtinë. Të gjithë kandidatët e kanë dozën e tyre të karizmës, bukurisë, prezencës, aftesive menaxhuese edhe intelektit, për me u perceptue si kandidat i denjë për votën e nji prishtinalie.
Bile, në këtë rast Astriti është në pozitën ma të vështirë, se sllogani i tij i flet veç nji rrethi të ngushtë njerëzish, plus faktit që fjalia “Për Prishtinën që funksionon” gramatikisht mundet me u kuptue se Prishtina tashmë veç është tuj funksionue(!!! - E çka po na duhet Astriti, pra?). Pos kësaj, partia të cilën ky e përfaqëson, në Prishtinë perceptohet si parti që pak i përket këtij qyteti (duke u bazue në votat në Prishtinë të zgjedhjeve të kalueme të përgjithshme).
Strategjia 3 Votat e premtimit
Meqenëse nji numër votash me të vërtetë fitohet në premtimet që jepen gjatë fushatës, Astriti me siguri po e ruen armën ma të fortë deri në javën e fundit të fushatës, ku, duke e marrë parasysh se Pejës qysh në start iu premtuan 300 milionë euro, Prishtina nuk ka me e dijte kah me ia majtë prej buxhetit që ky ka me ia ofrue.
Por, derisa fazën e parë të fushatës, hala pa nisë me premtue, Besniku edhe Vegimi po e kalojnë duke iu prezentue opinionit se kush janë e çka dijnë me ba, e Isa duke i tregue të arritunat e tij gjatë dy vjetëve të fundit, Astriti po e humb kohën e çmueshme (edhepse e ka nisë shumë ma herët se që i është lejue) duke u marrë me Isën, pa qenë fort i vetëdijshëm në pasojat që ajo mundet me i pasë:
Pasoja 1
Shumë njerëz hala nuk po e dijnë se kush është Astriti, çka ban Astriti edhe çka ka ba ma herët Astriti, se Astriti mendon që prej vetë faktit se asht kandidue nga partia ma e votueme në Kosovë edhe është i Prishtinës, të gjithë duhen me e njoftë. Votuesi nuk ia beson votën dikujt që nuk e njeh.
Pasoja 2
Nëse e kritikon dikë për mospunë edhe mosangazhim duke dalë e duke ia numrue dështimet nëpër qytet, duhet me pasë kujdes nëse faktet në fjalë nuk janë të vërteta, se qytetari nuk është budallë edhe e vërteta del pa pritë e pa kujtue. Posaçërisht kur (keq)përdoret një simbol me vlera aq të nalta kombëtare sikur NEWBORN, për promovim vetanak, duke qenë se vetë Astriti e di që e vërteta nuk është ashtu si e tha ai. Votuesi nuk ia beson votën atij që nuk ia thotë të vërtetën.
Pasoja 3
Premtimet që jepen gjatë zgjedhjeve rrallë realizohen. Ky është fakt i dëshmuem edhe në qeveritë shumë ma të avancueme e ma të vjetra se ajo e Kosovës. Prandaj, edhe ato premtime qe jepen, duhen me qenë sa ma për toke, se, prapë po them, votuesi nuk është budallë. Hiç ma pak në rastin e Astritit, kur është në rrezik me e humbë besimin e votuesit hala pa nise me i dhanë premtimet (siç e spjegoi pasoja nr. 2). Votuesi nuk ia beson votën atij që nuk ia thotë të vërtetën.
Strategjia e përgjithshme Shpresa për balotazh
Qysh në start strategjia e përgjithshme e Astritit është vërejtë prej aeroplanit. Ajo, të cilën Besniku në ditën e parë u habit edhe e nxori prej goje: “Do të hyj në balotazh me Isën!”
A ka gabim ma të madh sesa qysh në start të fushatës me u deklarue se Isa është aq më i fortë se ti?
Nëse qysh në fillim kandidati e jep përshtypjen se po shpreson për balotazh, vetëm përshtypjen, atëherë menjëherë do të identifikohet si “ndjekësi”. Besniku e tha me fjalë, Astriti me gjestet e pandalshme duke e nënçmue Isën, të dytë të pavetëdijshëm se kjo i bën me u perceptue si ma inferiorë në garë. E, është e dëshmueme shumë herë se votuesi ka dëshirë me u identifikue me ma të fortin. Parimi i njëjtë sikur në tifozeri futbolli.
Për më tepër, kur është fjala për Prishtinën, ku “forca” e partisë përkrahëse të secilit kandidat nuk është sikur ajo që e kanë në nivel kombëtar.
Ky qëndrim medoemos ka me ndikue se a ka me e marrë Astriti votën e mjaftueshme për balotazh, apo jo.
E nëse e merr, atëherë shpresat mbeten te votat e koalicionit Dacolli, se ato të Besnikut Astriti qysh tani mundet me i harrue.
Në këtë rast, është vështirë me u determinue një gjë: A thue sa janë votuesit e Dacollit besnikë ndaj liderëve të tyne, që me ia dhanë votën Astritit? Në rastin e Besnikut, është shumë e kjartë që votuesi i tij nuk i shkon Astritit as thikën me ia qitë në fyt, por në rastin e Vegimit dyshoj, sepse partitë e koalicionit Dacolli janë aq të reja, sa që nuk kanë votues tradicionalë e besnikë sa ka partia e Besnikut.
Edhe do vota të humbuna.
Cilësia vs Sasia
Astriti del nëpër media, thotë çka të don, kur të don, (bile edhe para se me fillue fushatat parazgjedhore zyrtarisht, duke e thye ligjin) sepse mundet. A guxon me i thanë kush “jo”?
Astriti e then çdo kod moral kur e përulë figurën e tjetrit nëpër billborde e TV reklama, sepse nuk spjegohet kjartë në këto reklama se për çfarë arsyesh edhe KUSH po e përul në këtë mënyrë personin në fjalë?!?
Kjo e then çdo kod moral e çdo ligj mediatik edhe, në këtë mënyrë, po e lejon secilin prej nesh me e marrë një fotografi të dikujt që e urrejmë edhe me ia ba nji anti-reklamë. Nji gjë të tillë as Coca-Cola kundër Pepsit nëpër botë, e as bananet kundër mollave në Poloni nuk e bëjnë, hiç më pak me qenie njerëzore!!!
Thjesht ajo që sot po e shohim nëpër billborde e TV është cenim i të drejtave intime të një qytetari sepse nuk ka asnjë indikator që thotë se është fjala për një mesazh apo kandidat të fushatës parazgjedhore (pos një teksti të shkruem nga kanali televiziv, sepse është i obliguem me e ba atë). Jam i bindur se ligjet për gjana të tilla ekzistojnë edhe në Kosovë, por nuk ka ardhë kurrë puna për me i aplikue ato.
E gjithë kjo fushatë kishte me u ba e pranueshme edhe e kapshme për votuesin sikur ta kishte nji gja që kësaj i ka mungue qysh në fillim – FINESA.
Janë miliona mënyra të ndryshme, shumë efikase, ku njani ia gjuen “kunxhin” tjetrit, pa u dukë vulgar, pa thye ligj e kod moral edhe pa e bombardue votuesin në çdo hap me mesazhe të tilla.
Ka shumë shumë raste të dëshmueme ku cilësia vlerësohet më shumë se sasia. Këtë e ka dëshmue edhe Edi ballë për ballë me Sokolin në “betejën” për Tiranën me 2007, kur ky i dyti, pos që përdori 3-4 herë më shumë hapësina mediatike për fushatë, shkoi e bani gjestin e ulët duke i publikue fotot e kundërkandidatit cullak në plazh nudistësh.
Kur ka ndodhë ky incident, unë menjiherë i kam dërgue Edit SMS edhe ia kam urue fitoren.
Votuesi nuk është budallë.
E kah tash?
Si rezultat, na sot po përballemi me një fushatë parazgjedhore të Astritit, e cila, pos gabimeve të shumëta që i përmenda në këtë shkrim, është edhe vizuelisht e punueme dobët, me imazhe të realizueme keq dhe porosi jo të menduara mirë, amatore, pa pikë kreativiteti edhe, më e keqja, provokative.
Si e tillë, jo vetëm që po ia ofendon intelegjencën votuesit (sikur reklamat e KFOR-it), por qysh në ditën e 4-t të fushatës nxiti deklarata të zjarrta nga kundërkandidati kryesor,të cilat munden me pasë implikime serioze për fillimin e nji lufte në mes të koalicionit të partive që po na e udhëheqin shtetin!!!
Në nji libër të Malcom Gladwell, të quejtun "Blink", tash vonë lexova për nji studim interesant, ku njani i kish analizue shumë qifte bashkshortore për aq kohë të gjatë, sa që ish në gjendje me e parashikue se a ka me u nda nji qift brenda nji kohe të shkurtë, apo jo, vetëm duke i pa tuj ba muhabet 5 minuta. Konkludimi i tij ishte se nji relacioni i ka ardhë fundi, në momentin kur njani fillon me e nënçmue tjetrin.
E ti, votues i nderuem, kah tash?
Këshilla ime për ty është: Nëse edhe ti, sikur une, mendon se edhe kësaj here jemi në situatën “bjeri njanit, mëshoji tjetrit”, bile kësaj here dil e voto për atë që ti mendon se është pak ma i mirë se tjetri. Anglezët thojnë “If you have to choose between evils, choose the lesser evil.” Përkthimi im është tepër vulgar për me u publikue këtu.
Unë mendoj se sa ma shumë njerëz që votojmë, aq ma shumë përgjeësi kish me pasë fituesi ndaj neve votuesve edhe çdo gabim kish me i kushtue shumë ma shtrejtë.
Unë poashtu mendoj se Astriti është shumë njeri i mirë, por fushata e tij është katastrofë.
[Pieces written in this blog do not necessarily represent Ogilvy | Karrota's views and principles, but solely reflect the author's point of view]
Recommend to others
Rate this post
Ogilvy | Karrota - Blog | Newborn: In more Ways than One
Note: Valon has published this piece as guest editorial for Speak Up, a division of Under Consideration llc, while he was an invaluable part of Ogilvy | Karrota team in 2008, during which time they created the NEWBORN Monument and received a number of international awards soon after.
Valon Sopi | 28 February 2008
Up to this point I thought art was something you have a gift for and something you do just to show everyone how well you can do something you enjoy. However, that all changed for me less than two weeks ago, after my lovely country of Kosova declared its Independence. We — a team of about 20 creative individuals and another 100 technicians, lead by Fisnik Ismaili — helped give birth to a massive newborn. More specifically, we created a 24-meter-long by 3-meter-high (78-feet by 9-feet) structure weighing close to nine tons, to mark our most precious day in history.
NEWBORN was made out of iron frames all wrapped around with 4mm-thick (eighth of an inch) metal-sheets. Afterwards this beauty was painted nicely in yellow resembling the color of the stars in Europa’s flag. This sculpture was created for a specific time and place, and for a specific reason. There was no art history connotation attached to it. There was no special artist or talent doing this. Above all, there was no built-up hoopla surrounding it. It was a plain work of heArt that became an icon and gave a country a nickname: NEWBORN.
NEWBORN was brought to life by few artists who wanted to mark the Independence Day of Kosova in a specific way. A total of ten days were used from conception to the birth of NEWBORN. Around-the-clock hard labor was utilized to make this art piece as successful as it can be. Balloons, yellow paint, heavy iron, cranes, hundreds of people, snow, yelling, screaming, laughing, and music, were all used to make this labor as painless as it can be. However, the pain was worthwhile and everyone that was part of this masterpiece still talk in awe of what happened that day.
What made the opening more grandiose were the rhythms of Michael Buble’s Feeling Good that helped uncover this massive baby.
The best part of it all? After the revelation of the NEWBORN, people with permanent markers had the chance to sign the NEWBORN as a memento that they had been there. In the parliament, the prime minister and the members of the parliament had the chance to sign the hand-written Declaration of the Independence on a 700-year-old parchment, while on the other side of downtown, the people — for whom that Independence serves — signed that same Declaration through the NEWBORN.
In my rather short career in design I was able to be part of something that was bigger than life. Something that took all the energy out of you just so it could be given back ten-fold. Something that marks a specific time and place in the history of a country.
As I’m writing this I am asking myself — “Why am I writing this post? To brag? To show-off? Or simply to share an exciting feeling of what it is like to make a piece of art for a bigger reason than just for a gallery showing and an article in a famous art magazine?!” Maybe I don’t even have the answer and I’m still searching for the century-old question “What is Art?” with the fear that I might have just found the answer.
[Pieces written in this blog do not necessarily represent Ogilvy | Karrota's views and principles, but solely reflect the author's point of view]
The responsibilities that accompany graphic design are my subject of choice from which I have based this essay. This title covers a wide range of issues that I feel are pertinent to not only the subject of graphic design but also to the moral and social understanding that I feel is needed to accompany a role within this field. In specific I will be looking at the ethical situations that graphic designers put themselves in when they are constructing visual aids for public display purposes through corporate advertising. The issues that I intend to analyze, interpret and evaluate are mainly issues concerning the younger generations and topics relevant to the visual images that would either concern these generations. These are visual aids that are specifically targeted at the younger generation, or simply advertisements that have been placed within areas which are able to be viewed upon by these younger generations in questions. 
Now when taking into concern that these young children are seeing these images of models with very thin figures and on occasion bordering on un-healthy figures with unnatural busts for their size, due to cosmetic surgery, these young women are given a misguided image to what they are meant to look like. If they see a massive billboard of a very attractive model with a surgical enhanced bust coupled with a very thin figure, young teens will strive to attain that figure and also put pressure on others to also attain this level of socially approved perfection. And why would they not? After all they have seen advertisements on the television, in magazines, on bill boards and of course on the internet. These are all images that have been designed, touched up or even created by graphic designers and as such they have a lot of pressing issues as to the moral standing of their work.
Në mesin e temave të “nxehta” ekonomike të vitit 2011 në Kosovë, të cilat përfshijnë çashtjet si buxheti i Kosovës me paqartësitë lidhun me Fondin Monetar Ndërkombëtar (FMN), autostrada e kombit, rritja joreale e pagave të mësimdhënësve e të tjerëve në administratë, si dhe raporti i progresit, tema e 57-ditëshit të masave të reciprocitetit ndaj Serbisë medoemos se e ka marrë epitetin e njanës prej atyne ma të nxehtave, përkundër gjithë kësaj konkurrence.
Nuk më ndodh fort shpesh me dalë në qytet për drekë, sepse ose kam shumë punë, ose është moti i keq, ose është aq i mirë, sa që kur të dalësh nuk të shkohet prapë në zyrë.
If—
Nuk ka ma keq se kur nji produkt që reklamohet e nënçmon konsumatorin. Kjo ndodh shpesh në Kosovë, prandaj reklamat dështojnë. Si rezultat, prodhuesi, i indinjuem që nuk po ia shet reklama produktin, reklamon edhe më pak. Si rezultat, shitja e produktit të tij ose ulet, ose mbetet aty ku është, por shumë rrallë rritet, vetëm nëse produkti është tepër i mirë edhe fjala e gojës e kryen punën e reklamës. 
Kur isha vjet në Slloveni në nji mbledhi dy-ditëshe të drejtorëve kreativë të rajonit, nji pjesë e konsiderueshme iu përkushtua gjetjeve të ideve (brainstorming) për zhvillim fushatash të produkteve të ndryshme në Hungari e Poloni.
Up to this point I thought art was something you have a gift for and something you do just to show everyone how well you can do something you enjoy. However, that all changed for me less than two weeks ago, after my lovely country of Kosova declared its Independence. We — a team of about 20 creative individuals and another 100 technicians, lead by Fisnik Ismaili — helped give birth to a massive newborn. More specifically, we created a 24-meter-long by 3-meter-high (78-feet by 9-feet) structure weighing close to nine tons, to mark our most precious day in history.
